Εχθές είδα την πολυσυζητημένη ταινία 300.
Ήταν όμορφη ταινία. Προφανώς ο σκοπός της δεν ήταν να αναπαραστήσει την πραγματική ιστορία των τριακοσίων του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Οπότε οποιαδήποτε συζήτησε σχετικά με το αν ήταν ακριβείς, είναι εκτός θέματος. Η ταινία είχε ως βάση βέβαια την ιστορία των τριακοσίων του Λεωνίδα, αλλά πέρα από αυτό ήταν μια διαφορετική επική απόδοση, βασισμένη στο comic του Frank Miller. Αν και από όσο έμαθα το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετικό από το εν λόγο comic.
Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και τα effect, έδιναν πραγματικά την εντύπωση ότι βλέπεις ένα comic που ζωντάνεψε. Είχε πολλές σκηνές που ήταν σαν εικόνες από comic. Οπτικά λοιπόν ήταν θαυμάσια.
Μέχρι την στιγμή όπου η γυναίκα του Λεωνίδα πηδιέται με τον επίτροπο, για να κερδίσει την εύνοια του συμβουλίου της Σπαρτής! Η μετέπειτα εξέλιξη δε, την κάνει και αυτήν ηρωίδα. Ονομάζει αυτήν την πράξη δηλαδή ηρωισμό. Κάπου εκεί νομίζω ότι έχασε κάθε νόημα η ταινία.
Το ηθικό δίδαγμα…
Ένας άντρας γίνεται ήρωας όταν δίνει την ζωή του ηρωικά, για να προστατέψει την τιμή, τα ιδανικά, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του εαυτού του και της οικογένειάς του.
Από την άλλη, η γυναίκα γίνεται ηρωίδα με το να “κάτσει” σε κάποιον που θέλει να την πηδήξει για να πετύχει το σκοπό της?!??!
Νομίζω ότι με αυτή την πράξη της, η “βασίλισσα” της ταινίας και γυναίκα του Λεωνίδα, ακύρωσε την θυσία του Λεωνίδα, καταστρέφοντας την τιμή και την αξιοπρέπειά της, για να πετύχει…αυτά για τα οποία θυσιαζόταν ο Λεωνίδας; Δηλαδή την υπεράσπιση τους.
Γνωρίζω ότι υπάρχουν γυναίκες που σκέφτονται όπως ο σεναριογράφος, αλλά θεωρώ ότι το να λέμε την πουτανιά ηρωισμό, αδικεί όλες τις τίμιες και αξιοπρεπείς γυναίκες. Σίγουρα η σκέψη ότι μπορείς να πετύχεις τα πάντα μόνο με το “να κάτσεις” σε κάποιον, δίνει υποσυνείδητα ένα αίσθημα ασφάλειας, αλλά έτσι σκέφτονται οι θηλυκοί πυθικοί! Όχι οι γυναίκες. Νομίζω ότι αυτή η ταινία προσβάλει τις γυναίκες.
