Όχι ότι σε παλαιότερους φοιτητικούς αγώνες ήταν όλα ωραία, αλλα…

Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι μόλις εχθές άρχισε να προβάλλεται ως αίτημα, η υπεράσπιση του ακαδημαϊκού ασύλου. Μέχρι εχθές περνούσε ως ψιλά γράμματα. Το ακαδημαϊκό άσυλο αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ακαδημαϊκής κοινότητας. Αν δεν εξασφαλιστεί αυτό νομίζω δεν έχει και πολύ νόημα να συζητάς άλλα ζητήματα της.

Θεωρώ επίσης θλιβερό να υπάρχουν τόσοι φοιτητές κομματόσκυλα.

Οι φοιτητές κομματόσκυλα ίσως δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα, μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν παράγεται πολιτική μέσα από τις παρατάξεις τους. Παράγονται πολλές εκδρομές ίσως, πολιτική όμως όχι.

Διότι πολιτική δεν είναι να λες δεν θέλω αυτό τον νόμο. Δεν μου αρέσει αυτός ο νόμος. Δεν μου αρέσουν οι αλλαγές. Βρέθηκα σε μια συνέλευση πρόσφατα σε μια σχολή του Αριστοτελείου. Αυτό που εισέπραξα ήταν ότι ο εχθρός μας είναι ο νόμος. Η γνώμη μου είναι ότι ο εχθρός είναι αυτοί που τόσα χρόνια καπηλεύονται την ακαδημαϊκή κοινώτητα. Αυτός ο νόμος θα μπορούσε να είναι απλά η αφορμή για να δώσει μια αρχική ώθηση στους φοιτητικούς αγώνες που θα φέρουν την πολυπόθητη εξυγίανση. Φοβάμαι όμως ότι δεν είναι έτσι.

Το χειρότερο είναι ότι ακόμα και αν το διαβάσουν αυτό το άρθρο κάποιοι από τους φοιτητές που ανήκουν σε κάποια παράταξη, δεν θα τους περάσει καν από το μυαλό ότι ίσως να έχω δίκιο σε αυτά που γράφω. Δεν θα σκεφτούν ποτέ στην ζωή τους αν υπάρχουν άλλες ιδέες, καλύτερες και ίσως ριζικά διαφορετικές σε σχέση με αυτό που αυτοί θεωρούν ριζοσπαστικό. Είναι τόσο γερασμένα αυτά τα παιδιά…κρίμα.

Υπάρχουν βέβαια φοιτητές που παράγουν πολιτική μέσα στα πανεπιστήμια. Είναι όμως τόσο λίγοι και η φωνή τους χάνεται μέσα στον όχλο που ακολουθεί σαν ζόμπι τα πολιτικά κόματα.

Για να ξεκαθαρίσω κάτι. Στο προηγούμενο post μου δεν υποστήριξα ότι είμαι ουδέτερος απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Απλώς βλέπω ότι ούτως ή άλλως, τα πανεπιστήμιά μας τα κάνουν κουμάντο κάποιοι διαπλεκόμενοι (Με στόχους κομματικούς, οικονομικούς ή και άλλους πιο ρηχούς). Σε καμία περίπτωση δεν είναι ελεύθερα. Εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Αν δεν υπάρχει ελπίδα να πολεμήσουμε την σημερινή κατάσταση, καλύτερα να δεχτούμε την όποια αλλαγή, τουλάχιστον να βγούμε από το τέλμα. Ίσως αν γίνουν χειρότερα τα πράγματα να ξυπνήσουμε.

Η ΗΠΑ προσπαθούν να φτιάξουν νέας γενειάς πυρηνικές βόμβες. Αυτές που έχουν λέει παλιώνουν και σε καμιά δεκαετία δεν θα δουλεύουν. (πηγή)

Hmm…δηλαδή αυτοί γιατί μπορούν να κάνουν καινούριες βόμβες, ενώ οι άλλοι δεν μπορούν ούτε εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας να κάνουν; Αν αυτό δεν είναι χυδαίο, τότε τι είναι;

Αυτά που λέγαμε για πυρηνικούς αφοπλισμούς; Τι ήταν;

Ελπίζω όταν θα αρχίσει η παρακμή τους, να μην τους λυπηθεί κανένας…!

Μαριέτα Γιαννάκου τις καταλήψεις άκου.
Και ρώτα τον Αρσένη τι σε περιμένει…

(Σύνθημα από πορεία φοιτητών εχθές στο κέντρο της Θεσσαλονίκης)

Ο Τριανταφυλλόπουλος (Mr meta-διαπλοκή) έχει σήμερα εκπομπή για κάποιον Αλεξανδρόπουλο. Δεν τον ήξερα αυτόν τον καθηγητή. Αυτοκτόνησε λένε υπερασπιζόμενος τα ιδανικά του (Ας τα παρατούσε καλύτερα, δεν έλυσε τίποτα έτσι). Πολεμούσε εναντίων της σαπίλας των πανεπιστημίων και των ανθρώπων που σκαρφάλωσαν λαθραία σε καρέκλες πανεπιστημίου και μασουλάνε/καταστρέφουν την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα. Πάγια θέση μου είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει την ακαδημαϊκή κοινότητα και την έρευνα που ταιριάζει στην ιστορία.

Ευθύνη βέβαια για αυτό έχει η κοινωνία και οι κυβερνήσεις, που θέλει όλα τα παιδιά της να γίνουν επιστήμονες. Επιστήμονες στο όνομα, γιατί για να γίνεις επιστήμονας στην ουσία θέλει μεράκι…Μεγάλη ευθύνη φέρουν όμως και αυτοί που έφαγαν τον Αλεξανδρούπουλο. Διότι και με λίγα λεφτά παράγεις γνώση, εκτός και αν τα επενδύσεις σε μίζες και δεξιώσεις.

Κάτι τέτοια βλέπω και σκέφτομαι. Αξίζει τον κόπο που παλεύει η ακαδημαϊκή κοινότητα για να μην ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια; Με τι μούτρα ζητά κάτι τέτοιο; Με τι μούτρα ζητάει να την σώσουμε από τον μαρασμό; Ποιο μαρασμό; Μεγαλύτερο από τον σημερινό;

Από την άλλη είναι θλιβερό να ιδιωτικοποιηθεί η ακαδημαϊκή κοινότητα. Θα χάσει την ελευθερία της (ή μήπως την πούλησαν στα κόμματα κάποιοι, με αντάλλαγμα μια καρέκλα;). Θλιβερό επίσης το ότι μπαίνει σε κίνδυνο το άσυλο. Δεν είναι λύση να ιδιωτικοποιείς τα πάντα για να αποφύγεις τον μπελά. Είναι παγίδα.

Δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σίγουρα δεν είναι λύση. Δεν είναι όμως και ο εχθρός. Ο εχθρός είναι η σαπίλα των πανεπιστημίων! Για την σαπίλα των πανεπιστημίων είναι εχθρός τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, γιατί μερικοί άχρηστοι σημερινοί σάπιοι θα χάσουν τους θώκους τους. Αγώνας κατά της σαπίλας λοιπόν! Έτσι θα εξυγιανθεί η ακαδημαϊκή κοινότητα και θα καταστήσει άχρηστα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Έτσι θα νομιμοποιηθεί να λέει “Έξω τα ιδιωτικά πανεπιστήμια”.